De moeder van Daantje S.
door Paxtoneel 2017

 

De groep van paxtoneel waagde dit jaar een keus om een groep van 30 man te verkleinen naar 13 spelers, met 1 souffleur en 2 regisseurs. Plus daarbij een heftig stuk, waarin de uitdaging werd gezocht in het fysieke stage fighting en de zware emoties op zoeken. Naar mijn mening, mag ik dit stuk echt als geslaagd verklaren. En ik heb het gevoel dat het publiek dezelfde mening deelde. Kippenvelmomentjes, herkenbare dilemma’s, tranentrekkers en zo af en toe een vleugje humor.

Het begon met een hele strakke dans, gemaakt door Nina die dit jaar voor de aller laatste keer haar beste moves mocht laten zien. En dit jaar ook een grote spelers stap maakte van een komische oma met vliegenmepper naar vriendin van Daantje, die enorm gekwetst werd. Ook complimenten naar de andere danseressen die de strakke bewegingen en vele vlotte pasjes net zo mooi volgden. Hierdoor werd gelijk de sfeer gezet. Dit is Paxtoneel.

Er waren twee opvallende dames, Katja en Daantje die nog meer in de uitdaging zochten en aan de drugs gingen. Katja, haar eerste scene was duidelijk. Haar spel was bepalend, daar kwam je niet onderuit. De groei die Inge als speler daarin heeft gemaakt is werkelijk fantastisch. Mijn oog ging uit naar Daantje. Een puber die van alles probeert en steeds meer van het padje af dwarrelt met haar drugsgebruik. Deze dame heeft mij een aantal tissues gekost. Zij liet ons de opbouw van haar emoties zien en keer op keer het publiek kippenvel weten te geven.

Er werden harde schakels gemaakt en er was actie-reactie tussen de spelers. Zo was bijvoorbeeld het spel tussen de ouders Lynn en Simon akelig mooi, boordevol met ups & downs waar zoon Julian gigantisch de dupe van werd. Deze mooie, passende rol is vertolkt door Thijmen. Waar deels de komiek was te vinden, was bij het spel tussen de ouders Tom en Gerrie. Maar iedere glimlach heeft zo zijn wederkeer en dat werd ontroerend mooi gespeeld, vooral door Amber die daarin haar eigen tranen kon betrekken en huilend afliep.  Ook de scene waarin Milan zijn overzicht niet meer had was erg aangrijpend. Mijn laatste puntje over beide echtparen is dat ze in het echte leven elkaar zien als docent of leerling. Maar hier op de vloer waren ze man en vrouw. En sterk ook. En als ik dat als publiek mag zien en geloven, dan kan je toneelspelen.

Over toneelspelen gesproken, zijn de spelers stuk voor stuk allemaal mooie exemplaren maar ik mag Merel Damhuis niet vergeten. Deze dame heeft haar plek op het podium bewezen. Zij heeft een fulltime spelers energie die constant gericht staat op het publiek en haar medespelers. Om die energie, vier keer op rij, net zo overtuigend eruit weten te krijgen, is een buiging waard. Haar moeilijke dilemma’s bracht ze over naar het publiek. Ik voelde de keuze diep in mij borrelen, de vraag spookte rond in mijn hoofd en werd in elke pauze besproken en door diverse mensen en hun meningen beantwoord.

Tot slot gaan mijn laatste complimenten uit naar Menno Oosterheert en Charlot Stensen. Die een gewaagde gok als een prachtpresentatie hebben weten neer te zetten. Zij zijn door bikkelharde tijden heen gegaan, gevallen en weer opgestaan. Ga nu staan, en blijven staan. Allemaal.. want jullie zijn paxtoneel!!

Guus Niessen

 

Een uitgebreide fotoreportage treft u aan via deze link:

https://www.flickr.com/photos/126189117@N04/albums/72157678191548843